0

Gerard is op zijn gemak

Gerard is op zijn gemak

Hallo allemaal,   

Ik heb nog zoveel te vertellen! Over de problemen waar we met elkaar mee te maken hebben, maar vooral ook de kleine, mooie dingen van het dagelijks leven. Ik ga dit met jullie delen, en dit jaar ga ik af en toe ook eens het woord geven aan één van mijn medebewoners.

Alle reacties die jullie geven op de column worden met ons gedeeld en aan ons voorgelezen. En reken maar dat we jullie reacties geweldig leuk vinden!!!

Perry

Gerard is op zijn gemak

Het is erg belangrijk om je op je gemak te voelen bij iemand. Omdat ik val onder de doelgroep EVMB is dat belang misschien nog wel groter dan bij anderen. Ik kan namelijk niet bewust weglopen uit een situatie als iets mij niet bevalt. Ik kan weliswaar lopen, maar mis in zekere zin de verstandelijke vermogens om te gaan en staan waar ik zelf wil. Ik kan bijvoorbeeld niet zelfstandig naar buiten, geen boodschappen doen of allerlei andere dingen die voor jullie heel gewoon zijn. Eigenlijk ben ik volledig afhankelijk van de steun en kennis van betaalde krachten. En ik moet zeggen dat mij dat helemaal niet zoveel uitmaakt.

Maar als die betaalde kracht mij niet begrijpt of mij niets gunt, dan ziet mijn leven er somber uit. Niet dat ik een duidelijk beeld voor ogen heb van wat ik zelf wil, integendeel! Ik ben mij vaak zelfs niet bewust van wat ik wil. Instinctief volg ik mijn neus en kom daar uit waar het zo uitkomt. In de keuken, in de kamer van een andere cliënt. Ik scharrel heel wat af in de woning en dat verveelt nooit. Op de groep is dat in de regel geen probleem. Ik ken iedereen nu twintig jaar en de afgelopen jaren hebben ze om ons heen een vast team opgebouwd. Onze benedenwoning bestaat uit zes cliënten en we zijn volledig toevertrouwd aan de zorg van één vaste begeleider. Die heeft genoeg te doen, want alleen is maar alleen.

Nu even terug naar je op je gemak voelen, want die ene begeleider, daar wil ik het over hebben. En dit keer over begeleider Fred. Met begeleider Fred is dat dubbel fijn, want ik sta graag tegen hem aan. Ik wil dat hij zijn handen om mij heen slaat en mij stevig vast pakt. Daar word ik rustig van, heel rustig. Ik maak mijn vaste geluidjes en trek dan voor de verandering eens niet de bril van zijn gezicht. Want dat is iets wat ik vaak doe. Ik weet niet eens waarom, maar ik doe dat al jaren. Als ik zo tegen hem aansta dan ontspan ik volledig en dan gebeurt er iets merkwaardigs waar ik geen controle over heb. Er vliegt dan wat uit.

Geen boertje, geen zucht van verlichting maar gewoon… een windje. Kijk, en dát is wat we allemaal nodig hebben! En Fred, die verdraagt het met een brede glimlach en ik weet niet of hij hoog scoort in de rolhouders bijeenkomst? Maar van mij mag hij nog een jaartje of wat blijven. Want dan kan ik fijn tegen hem aanstaan en doen wat er moet gebeuren. We kunnen het nog vaak hebben over bejegening, over het manifest of over zorgplannen, over LACCS en nog veel meer. Maar soms moet je goede zorg heel erg simpel zien. Gewoon in alle rust een windje kunnen laten.

Groetjes van Gerard (vriend van Perry)


  • 25-01-2018
  • Categorie: Blog
 
Op de hoogte blijven? Meld je aan voor NewsAlert!
 

Geen passende vacature? Meld je nu aan bij JobAlert!